Τα Ασυρματα Ψυχικά Φαινόμενα

Το όραμα είναι τηλεπάθεια εμφανιστικής μορφής με ακουστική ψευδαίσθηση, διότι βέβαια αυτοί οι λόγοι δεν εκφωνήθηκαν ούτε προκάλεσαν ηχητικά κύματα. Η τηλεπάθεια προκάλεσε στον εγκέφαλο του κ. Ρουμπέν την εντύπωση ηχητικής διατύπωσης της σκέψης της ετοιμοθάνατης.

Δεν αποκλείεται, ωστόσο, η τηλεπαθητική εντύπωση του θανάτου να προκάλεσε αυτομάτως στον κ. Ρουμπέν σκέψεις περί της προστασίας των αδελφών του, τις οποίες ήδη είχε από καιρό, μετά την πληροφόρηση του ιατρού για την απελπιστική κατάσταση της μητέρας του.

Άλλη περίπτωση: Λίγο πριν από τον θάνατο του αείμνηστου Νικολάου Κουτσογιάννη, διευθυντή του δικαστικού τμήματος της Εθνικής Τράπεζας, ο ιατρός του κ. Γεώργιος Μοσχίδης συνόδευε την αδελφή του ετοιμοθάνατου, την κυρία Μαρία Μόσχου, στο σπίτι της, ώστε να μην παρευρεθεί εκεί κατά τον θάνατο.

Όταν έφθασαν στο σπίτι της κ. Μόσχου, κάθισαν σε έναν καναπέ περιμένοντας να τους φέρουν καφέ, όταν ξαφνικά, πριν περάσει τέταρτο της ώρας, άκουσαν μια κιθάρα —που ήταν κρεμασμένη στον τοίχο απέναντί τους, σε απόσταση περίπου δύο μέτρων από το πάτωμα— να αντηχεί πολύ δυνατά.

Ήταν, όπως είπαν, ένας ισχυρός ήχος «γκρίν…», σαν να δονήθηκαν μονομιάς όλες οι χορδές της. Οι δύο τους κοιτάχτηκαν τρομαγμένοι και είπαν πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή θα είχε επέλθει το τέλος του ετοιμοθάνατου, και αμέσως κοίταξαν το ρολόι τους.

Πράγματι, εκείνη την ακριβή στιγμή είχε εκπνεύσει ο ασθενής, ο οποίος, σημειωτέον, αγαπούσε ιδιαίτερα να παίζει κιθάρα και συνήθιζε συχνά να τον συνοδεύει τραγουδώντας ο κ. Μοσχίδης, με τον οποίο είχε στενή φιλία.

Το επεισόδιο αυτό, μαζί με το άλλο που περιγράψαμε στο προηγούμενο τεύχος των Αστυνομικών Χρονικών και που συνέβη στην οικία του καθηγητή κ. Βαρθ. Γκύζη, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα της συγκλονιστικής αυτής μορφής τηλεπάθειας κατά τη στιγμή του θανάτου.

Και εδώ όμως μπορούν να δοθούν δύο εξηγήσεις: Η πρώτη είναι ότι ο θνήσκων, μέσω του αγαπημένου του οργάνου, θέλησε να δώσει σημάδι της παρουσίας του στους δύο αγαπημένους του —την αδελφή και τον φίλο του. Αυτή η εξήγηση είναι πράγματι η πιο απλή, η φαινομενικά λογικότερη και συγχρόνως η πλέον ικανοποιητική για την ανθρώπινη μυστικοπάθεια.

Ωστόσο, δεν μπορεί να αποκλειστεί και μια δεύτερη εξήγηση, η οποία, αν και δεν έχει τη σημασία της πρώτης, παρ’ όλα αυτά δίνει λύση σε ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που απασχόλησαν ανέκαθεν τον άνθρωπο: το ζήτημα της ύπαρξης ψυχής, θέμα που αναλύθηκε εκτενώς στον τόμο του 1930 των Ψυχικών Ερευνών.

Σύμφωνα με αυτήν, ένας από τους δύο πενθούντες —ίσως μάλιστα η κ. Μαρία Μόσχου, η οποία έχει και ισχυρές διαισθητικές ικανότητες— υπήρξε η ασυνείδητη αιτία του φαινομένου.

Η κ. Μόσχου διαισθάνθηκε υποσυνείδητα τον θάνατο του αδελφού της, αλλά το Υποσυνείδητο, για λόγους που αγνοούμε, δεν μπόρεσε να μεταβιβάσει την εντύπωση στον εγκέφαλο σε μία από τις μορφές που έχουμε δει στα προηγούμενα τεύχη (εμφανιστική, αναπαραστατική, ψυχοπαθητική κ.λπ.).

Το δυναμόλυτο. Μπροστά στη δυσκολία αυτή, προκάλεσε την εκπομπή ενός δυναμόλυτου (δυναμικού εκπεμπόμενου κύματος), το οποίο δόνησε συμβολικά τις χορδές της κιθάρας για να τους κάνει να καταλάβουν το δυστύχημα που πράγματι συνέβη. Η λαϊκή πείρα, που ποτέ δεν απατάται σε παρόμοιες περιστάσεις, θεωρεί τέτοιες εκδηλώσεις ως αδιαμφισβήτητα τεκμήρια.

Το δυναμόλυτο αυτό —είδος ανθρώπινης «ραδιενέργειας»— δεν δρα ως τυφλή δύναμη, όπως λ.χ. μια ηλεκτρική εκκένωση (ο κεραυνός, για παράδειγμα), η οποία μπορεί να ανατρέψει ένα υλικό αντικείμενο, αλλά ως βούληση λογική, με συγκεκριμένο σκοπό.

Έτσι, παρά τους δογματισμούς του υλισμού και των θεωριών του, βλέπουμε ότι σε κρίσιμες στιγμές εκπέμπεται από το σώμα ορισμένων ατόμων κάποιος άγνωστος δυναμικός παράγοντας, αόρατος στις υλικές μας αισθήσεις, ο οποίος, αν και δεν έχει σάρκα, μύες, οστά ή εγκέφαλο, δρα σαν να τα είχε όλα αυτά.

Φθάνουμε δηλαδή στην επιβεβαίωση του όρου Ψυχή.

Και επειδή τα τηλεκινητικά φαινόμενα αποδεικνύονται πειραματικά, ο άνθρωπος βρίσκεται σήμερα μπροστά στην πειραματική απόδειξη ενός από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ζωής, το οποίο επί χιλιάδες χρόνια προσπάθησε να λύσει η φιλοσοφία.

Αν λοιπόν με αυτή τη δεύτερη εξήγηση δεν ικανοποιούνται η μυστικοπάθεια και η φυσική ανάγκη του ανθρώπου να επικοινωνήσει με τους νεκρούς που αγάπησε και στερήθηκε, πάντως του δίνεται η απόδειξη μιας άλλης μεγάλης ελπίδας, στην οποία επέμενε πάντα με την διαίσθηση του: ότι όλα δεν είναι απλά ύλη και τυφλή μηχανική ενέργεια στην ύπαρξη του ανθρώπου· ότι δεν είναι ο ίδιος αποτέλεσμα τυφλών νόμων και συμπτώσεων.

Κάτι πνευματικό, άυλο, αθάνατο και άφθαρτο υπάρχει μέσα του, το οποίο —όπως αποδεικνύεται— κατέχει υπεράνθρωπες ιδιότητες και σε ορισμένες στιγμές μπορεί να δρα ενσυνείδητα εκτός του σώματός του.