Μιλούν οι Πεθαμένοι ή η Ψυχή των Ζωντανών Ανθρώπων;

— Τι είναι η νεκροβίωσις των αναμνήσεων. — Ο ανθρακωρύχος που έγινε ξαφνικά ζωγράφος. — Η εξήγηση του φαινομένου —

Τα υποσυνείδητα παίζουν πολλά παιχνίδια, όπου οι λιγότερο έμπειροι σε τέτοια τεχνάσματα την παθαίνουν άσχημα.

Το πάθημα του συγκεκριμένου είναι να πέσουν σε δογματισμό και να φανταστούν ότι τα φαινόμενα που βλέπουν δεν προέρχονται από την ψυχή του μέντιουμ, αλλά από πνεύματα νεκρών, και να γίνουν δηλαδή πνευματιστές. Αν μάλιστα λάβετε υπόψη ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κάποια δόση μυστικοπάθειας, καταλαβαίνετε πόσο εύκολο είναι αυτό το «γλύστρημα».

Φανταστείτε κάποιον που δεν έχει ιδέα Τηλεπάθειας να πηγαίνει σε ένα μέντιουμ, που έχει συνηθίσει να νομίζει ότι ό,τι λέει προέρχεται από μεταβίβαση σκέψης και το ανακοινώνουν πνεύματα.

Αρχίζει λοιπόν:

— «Βλέπω ένα πνεύμα πίσω σου! Είναι η μακαρίτισσα γιαγιά σου!» (Υποτίθεται ότι η συγχωρεμένη είναι στις αιώνιες μονές).

Ο ακροατής τότε συγκινείται αλλά παραμένει δύσπιστος.

— «Πολύ καλά. Αν είναι η γιαγιά μου, ας μου πει πώς τη λέγανε, πότε πέθανε και από τι πέθανε.»

Το μέντιουμ τότε παίρνει τη σκέψη του ίδιου και την «κόλαση», και τον πληροφορεί ότι τη λέγανε Άργυρώ και ότι πέθανε από πνευμονία στις τάδε Δεκεμβρίου του τάδε έτους.

Ο ακροατής τότε τα χάνει.

— «Για να μου λέει το μέντιουμ αυτές τις λεπτομέρειες, πρέπει να είναι το πνεύμα της γιαγιάς.»

Από τότε τον έχασες! Έγινε φανατικός πνευματιστής και δεν θέλει να ακούσει την αλήθεια.

Πνίγηκε όμως απλώς σε ένα ποτήρι όχι νερού, αλλά Τηλεπάθειας.

Η ψυχή του μέντιουμ, το περίφημο «Υποσυνείδητο» της επιστήμης ή η «Εντελέχεια» όπως την έλεγε ο Αριστοτέλης, παίζει όμως και άλλα χειρότερα παιχνίδια.

Για να τα φανταστεί κανείς αυτά, πρέπει να λάβει υπόψη τι μας λέει η Φυσική. Μας λέει ότι όλα στην πλάση αποτελούνται από ηλεκτρόνια, δηλαδή από ενέργεια.

Όλα επομένως, και οι άνθρωποι, είμαστε μέρη της δημιουργικής αυτής ενέργειας, δηλαδή του Θείου.

Τότε πρέπει να έχουμε έστω σε λανθάνουσα μορφή υπεράνθρωπες ιδιότητες. Και τις έχουμε, μολονότι η υλική μας συμπύκνωση και η ενέργεια του λογικού τις δένει μέσα σε σιδερένια δεσμά.

Είμαστε σαν κλεισμένοι από κεφαλής μέσα σε σάκκο, από τον οποίο προσπαθούμε να λάβουμε κάποια ιδέα του εξωτερικού κόσμου με πέντε ατελείς αισθήσεις, που αντί να μας παρουσιάζουν την πραγματική αλήθεια, την παραμορφώνουν.

Η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν εφαρμόζεται σε όλα. Όλες οι αντιλήψεις μας είναι σχετικές.

Πάντοτε όμως οι υπεράνθρωπες ιδιότητες μένουν μέσα μας, και μόλις κατορθώσουμε να ελαττώσουμε το ενσυνείδητο, είτε φυσικά με τον ύπνο, είτε τεχνητά με τον υπνωτισμό, βλέπουμε να εκδηλώνονται Τηλεπάθεια, Διόραση, Ψυχομετρία, Ψυχοβολία κτλ.

Το χειρότερο στο υλικό αυτό άλυσόδεμα είναι ότι αποτυπώνει στο υποσυνείδητο τις ζωηρότερες εντυπώσεις της υλικής ζωής μας.

Ξαφνικά βλέπουμε τα παιδιά να μοιάζουν είτε με τους γονείς, είτε με τους παππούδες (υπερβατή κληρονομικότητα), είτε με παλιούς συγγενείς.

Μοιάζουν δε σε τόσο καταπληκτικό βαθμό, ώστε ξαφνικά μια ελιά να βγαίνει στο ίδιο μέρος του παιδιού, ή φαλάκρα να αρχίζει από το ίδιο σημείο που άρχισε και στον πατέρα κτλ.

Ακόμη και χειρονομίες, στάσεις και ιδιοφυΐες όπως τα μαθηματικά ή η μουσική μεταδίδονται ακριβώς από γενιά σε γενιά.

Αλλά τα γεννητικά κύτταρα είναι, όπως ξέρουμε, μικροσκοπικά.

Τι τεράστια μνημονική δύναμη πρέπει λοιπόν να έχουν για να μεταδίδουν όμοιες λεπτομέρειες;

Και έρχεται αμέσως η φυσική ερώτηση:

Αφού διαιωνίζονται τέτοιες μικρολεπτομέρειες, γιατί να μην διαιωνίζονται και οι γνώσεις, η γλωσσομάθεια και οι αναμνήσεις της ζωής;

Μήπως παραμένουν σε λανθάνουσα κατάσταση και απλώς κοιμούνται μέσα στα κύτταρα, και μόλις βρεθεί το άτομο σε ευνοϊκή κατάσταση μείωσης του ενσυνειδήτου εκδηλώνονται και μας κάνουν εντύπωση ότι προέρχονται από νεκρούς;

Και έτσι πράγματι γίνεται!

Κατ’ αυτόν τον τρόπο εξηγείται ότι μέντιουμ αγράμματα μιλούν ενίοτε σε υπνωτική κατάσταση με φρασεολογία βυζαντινή ή αρχαϊκή, ή ομιλούν νεκρές γλώσσες που θα μιλούσαν οι πρόγονοί τους και των οποίων η μνήμη έμεινε κοιμισμένη μέσα τους.

Ένα αξιόσημο παρόμοιο περιστατικό «νεκροβιώσεως των αναμνήσεων» σημειώθηκε πριν λίγα χρόνια στη Γαλλία.

Ένας άνθρακωρύχος των βορείων επαρχιών, απασχολούμενος στο ρυθμικό σκάψιμο της στοάς του, περιέπεσε σε ελαφρά αφαίρεση (μείωση του ενσυνειδήτου), όταν άκουσε στο αυτί του τη φωνή:

— «Θα γίνεις ζωγράφος!»

Έκπληκτος κύτταζε γύρω χωρίς να δει κανέναν.

Έξικολούθησε την εργασία του και ξανάκουσε τη φωνή.

Το βράδυ διηγήθηκε το φαινόμενο στους φίλους του, μεταξύ των οποίων μερικοί ήταν πνευματιστές.

Αυτοί τον κάλεσαν σε συνεδρίαση με το τραπεζάκι και φαντάστηκαν ότι κάποιος ζωγράφος ήταν μετενσαρκωμένος μέσα του.

Έπιασε λοιπόν κραγιόνια και χρώματα και πράγματι άρχισε να ζωγραφίζει με καταπληκτική ευκολία τα πολυπλοκότερα αρχιτεκτονικά σχέδια.

Τότε η φαντασία του άρχισε να δουλεύει και υπέγραφε τα σχέδια αυτά πότε ως Ρέμπραντ, πότε ως Βαν Ντάικ, πότε ως Βελάσκεθ κτλ.

Το γεγονός έκανε πάταγο σε όλη τη Γαλλία, οι πνευματιστές οργίασαν, βεβαιώνοντας ότι επαληθεύθηκε πλέον το ζήτημα της μετεμψύχωσης, και οργανώθηκε έκθεση των έργων του στο Παρίσι.

Επισκέφθηκα και εγώ την έκθεση αυτή στο Μεταψυχικό Ινστιτούτο της Αβενύ Νίελ.

Ήταν πράγματι να θαυμάσει κανείς το πολύπλοκο, ευφάνταστο και ακριβές των σχεδίων του απάιδευτου άνθρακαρυχου, που εργάζονταν σε είδος ελαφράς υπνωτικής κατάστασης.

Υπήρχε όμως μια λεπτομέρεια που έδωσε τη λύση του προβλήματος.

Στους πίνακες αυτούς υπήρχαν μόνο αρχιτεκτονικά σχέδια.

Όταν δοκίμαζε να ζωγραφίσει ανθρώπους, ήταν αδέξιος σαν πρωτόπειρο μαθητούδι.

Επομένως ο θρύλος του Ρέμπραντ και του Βαν Ντάικ κατέρρεε αυτομάτως.

Απλούστατα, επρόκειτο για κληρονομικότητα.

Θα υπήρχε κάποιος πρόγονος αρχιτέκτων ή κοσμηματογράφος, των οποίων οι λανθάνουσες αναμνήσεις ξύπνησαν στην ελαφρά υπνωτική κατάσταση στην οποία περιέπεσε ο άνθρακωρύχος κατά την εργασία του.

Διισχυρίσθησαν ότι ερεύνησαν μέχρι επτά γενεές την γενεαλογία του χωρίς να βρουν κανένα τέτοιον πρόγονο.

Είναι όμως προφανές ότι λογαριάσανε χωρίς τον ξενοδόχο.

Διότι δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς ότι κάποια προγιαγιά του δεν περιέπεσε σε κανένα εύχάριστο …αμάρτημα με κάποιον περιοδεύοντα κοσμηματογράφο, ο οποίος «έφυγε» μετά αιώνες στα κύτταρα του απογόνου του…

Έτσι εξηγούνται χίλιες δύο παρόμοιες περίεργες περιπτώσεις υπνωτισμένων μέντιουμ.