Τα περίεργα της Διοράσεως - Αγγελος Τανάγρας

Τα φαινόμενα των ζωντανών ακτίνων Ρέντγκεν, δηλαδή της Διοράσεως, είναι πολύ σπανιότερα της Τηλεπάθειας. Παρ’ όλα αυτά, η «Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών» διαπίστωσε μερικά πολύ ενδιαφέροντα περιστατικά, τα οποία εξηγούν μυστηριώδη γεγονότα που φαίνονται ανεξήγητα.

Η περίπτωση του καφεμπόρου Κ. Θεώνη: Ο Κ. Θεώνης, πάντοτε 24 ώρες πριν αρρωστήσει, βλέπει κάθε φορά το ίδιο όνειρο: έναν άμορφο βράχο που μεγαλώνει και μικραίνει. Ταυτόχρονα αισθάνεται βάρος στο στήθος του. Το επεισόδιο αυτό αποτελεί από τα πιο αποδεικτικά. Ο Κ. Θεώνης, όπως φαίνεται και σε άλλα φαινόμενα, είναι μέντιουμ, και κάθε φορά που πρόκειται να αρρωστήσει η εντύπωση αυτή μετατρέπεται από φαντασία σε εικόνα βράχου, που μεγαλώνει ή μικραίνει ανάλογα με την ένταση του νοσήματος, ενώ ταυτόχρονα αισθάνεται και το βάρος στο στήθος του. Όπως έχουμε αναφέρει και σε προηγούμενα φύλλα των «Αστυνομικών Χρονικών», υπάρχουν μέντιουμ που αντιλαμβάνονται διά Διοράσεως τα νοσήματα άλλων ανθρώπων.

Η περίπτωση του Δημοσθένη Κούρτοβικ (1930): Ο διευθυντής και ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Κήρυξ» του Βόλου, Δημοσθένης Κούρτοβik, ήταν κλινήρης για μήνες, αλλά, παρά τις επανειλημμένες κρίσεις, απέφευγε πάντα τον θάνατο. Την 4η Απριλίου 1930, περίπου στις 6 με 6:30 μ.μ., η σύζυγός του, η οποία είχε αποσυρθεί για λίγο από τον κοιτώνα, τον βρήκε να κάθεται στο κρεβάτι του και να είναι έτοιμος να φύγει. Ταυτόχρονα τον άκουσε να λέει επιτακτικά: «Φέρε μου γρήγορα τα ρούχα μου να ντυθώ… Θέλω να βγω έξω… Ο Γιάννης ο Τσαγκάρης μου είπε να έρθω αμέσως στο γραφείο του. Δεν πρέπει να αργήσω!»

Η σύζυγός του τον καθησύχασε και τον ξάπλωσε ξανά. Την επόμενη μέρα έμεινε άφωνη όταν πληροφορήθηκε, πριν καν ανοίξει την εφημερίδα, ότι ο Γιάννης Τσαγκάρης είχε δολοφονηθεί στη Θεσσαλονίκη την ώρα που ο διάλογος μεταξύ συζύγου και συζύγου λάμβανε χώρα. Μετά από τέσσερις ημέρες, ο Κούρτοβικ πέθανε ήσυχα, χωρίς προηγούμενη κρίση.

Στην ίδια περίπτωση, η σύζυγος ανέφερε ότι πολλές μέρες πριν, ενώ ήταν δίπλα στο κρεβάτι του, τον άκουσε να διαπληκτίζεται με κάποιον φωνάζοντα: «Φύγε από εδώ! Δεν είναι ώρα ακόμα! Φύγε!» Όταν τη ρώτησε ποιος ήταν, της απάντησε: «Με το νεκροθάφτη… Τον έδιωξα γιατί δεν ήταν ώρα.»

Εδώ παρατηρούμε τρία φαινόμενα: Τηλεπάθεια μεταξύ του θνησιγενούς και αυτών που γνώριζαν τη δολοφονία του Τσαγκάρη. Έντονη αυθυποβολή του ίδιου, η οποία πιθανόν προκάλεσε τον θάνατό του μέσω παράλυσης της καρδιάς. Διοράσις, που τον έκανε να συνειδητοποιήσει την επικείμενη κατάσταση.

Η περίπτωση του παππού Γ. Πιτυκάκη: Ο παππούς, καταγόμενος από Θραψανό Ηρακλείου, είχε μεταβεί στην Αποκόρωνα για να κατασκευάζει πίθους. Το χώμα εξάγεται από υπόγειες στοές, που πολλές φορές φτάνουν σε βάθος 15-20 μέτρων. Κάποιο καλοκαιρινό μεσημέρι, ενώ κοιμόταν στο βάθος μιας τέτοιας στοάς λόγω δροσιάς, άκουσε τη φωνή της μητέρας του, η οποία είχε πεθάνει πολλά χρόνια πριν, να τον φωνάζει: «Γιάννη! Σήκω και βγες έξω!»

Αρχικά πίστεψε ότι ήταν συνηθισμένο όνειρο και γύρισε πλευρό. Προτού όμως ξανακοιμηθεί, άκουσε ξανά τη φωνή πιο έντονα: «Σήκω, γρήγορα, και βγες έξω!» Φοβισμένος σηκώθηκε, έκανε τον σταυρό του και βγήκε έξω. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ένας τεράστιος όγκος χώματος κατέρρευσε και γέμισε τη στοά, πιθανότατα θα τον είχε σκοτώσει αν είχε μείνει μέσα. Παρά το γεγονός ότι ήταν μορφωμένος και χωρίς προκαταλήψεις, η φαντασία του μετέφερε τη διορατικότητα ως φωνή της αποθανούσης μητέρας.

Συμπέρασμα: Η Διοράσις, πέρα από τη Τηλεπάθεια, δείχνει μια υπεράνθρωπη ιδιότητα του ψυχοδυναμισμού. Η ψυχική έκπομπη διατρυπά την ύλη σαν να ήταν ξεχωριστή λογική και συνειδητή υπόσταση, περιοριζόμενη μόνο στη δράση της. Η εικόνα που σχηματίζεται επιστρέφει στον εγκέφαλο, όπως ένας λογικός υπηρέτης επιστρέφει για να ενημερώσει τον κύριό του. Αυτό αποτελεί ισχυρό τεκμήριο για την ύπαρξη της ψυχής και τη λειτουργία της πέρα από τις γνωστές αισθήσεις.