Οι Λογοτέχνες μας ως Μέντιουμ - Πείραμα Σχολείου 1928

Στην «Εταιρεία των Ψυχικών Ερευνών» ανακοινώθηκαν τώρα τελευταία περιεργότατα ψυχικά φαινόμενα τηλεπάθειας, αυθυποβολής, μεταβίβασης της σκέψης κλπ., τα οποία συνέβησαν σε Έλληνες λογοτέχνες.

Φαίνεται ότι οι λογοτέχνες μας έχουν παράξενες ψυχικές ιδιότητες, έχουν κάποιες εξαιρετικές ικανότητες στην παραγωγή φαινομένων που μοιάζουν σαν υπερφυσικά. Τώρα η «Εταιρεία των Ψυχικών Ερευνών» μελετά αυτά τα φαινόμενα.

Θα σας διηγηθούμε τα φαινόμενα και κατόπιν θα προσθέσουμε κάποια επιστημονικά συμπεράσματα, κάποιες σκέψεις που δείχνουν ότι οι λογοτέχνες μας είναι πρώτης τάξεως «μέντιουμ»!

Αρχίζουμε με ένα φαινόμενο που συνέβη τελευταία στον γνωστό και εκλεκτό μας θεατρικό συγγραφέα, χρονογράφο και ποιητή κ. Τίμο Μωραϊτίνη.

Μια νύχτα υπέφερε από τρομερό πονόδοντο, που έφτασε σε τέτοιο βαθμό ώστε τον έκανε να φωνάξει απελπισμένος:

— Μα επιτέλους! Δεν υπάρχει κανένας άγιος να με βοηθήσει!

Εκείνη τη στιγμή, ξαφνικά, ο κ. Μωραϊτίνης νόμισε ότι είδε μπροστά του μια χαρακτηριστική μορφή αγίου με γένια, με τη ζωηρή εντύπωση ότι ήταν ο Άγιος Αθανάσιος. Την ίδια στιγμή του έπαψε και ο τρομερός πονόδοντος.

Κατάπληκτος από το γεγονός αυτό ο κ. Μωραϊτίνης, και μη πιστεύοντας ούτε τις αισθήσεις του, βγήκε από το δωμάτιό του και άναψε ένα τσιγάρο. Κανέναν πόνο δεν είχε πια! Έτρεξε τότε και ξύπνησε τη μητέρα του και της διηγήθηκε το γεγονός. Εκείνη το άκουσε με προσοχή και το εξήγησε ως θαύμα του Αγίου Αθανασίου.

Το πρωί ο κ. Μωραϊτίνης ξύπνησε εντελώς καλά και σκέφτηκε να ανάψει ένα κεράκι στον άγιο που τον έσωσε από τον πονόδοντο. Πλησίασε λοιπόν έναν αμαξά και τον ρώτησε:

— Είσαι παλιός Αθηναίος; Ξέρεις καλά την Αθήνα;

— Ναι, είπε εκείνος.

— Ξέρεις λοιπόν να υπάρχει καμιά εκκλησία του Αγίου Αθανασίου; Γιατί εγώ δεν θυμάμαι, είπε ο κ. Μωραϊτίνης.

Ο αμαξάς τότε του είπε ότι ξέρει μία εκκλησία του Αγίου Αθανασίου κοντά στο Θησείο. Μπήκε τότε ο κ. Μωραϊτίνης στο αμάξι και πήγε σ’ αυτή την εκκλησία.

Εκεί, μόλις μπήκε, είδε την εικόνα του αγίου. Κατάπληξη τον κατέλαβε και αισθάνθηκε ανατρίχιασμα. Στην εικόνα του Αγίου Αθανασίου αναγνώρισε απαράλλαχτη τη μορφή που είχε δει την ώρα που έπαψε ο πόνος. Με δάκρυα στα μάτια φίλησε την εικόνα και άναψε το κερί του, ευχαριστώντας τον άγιο.

Την άλλη μέρα, ενώ γύριζε πεζός μαζί με κάποιον φίλο του, κατά τα μεσάνυχτα, για να κοιμηθεί, του διηγόταν το καταπληκτικό γεγονός που του συνέβη. Και όταν βρίσκονταν ακριβώς στη γέφυρα του υπογείου σιδηροδρόμου Αθηνών–Πειραιώς, ο κ. Μωραϊτίνης τόνιζε στον φίλο του:

— Μόλις λοιπόν μπαίνω στην εκκλησία και αντικρίζω την εικόνα του Αγίου Αθανασίου, αναγνωρίζω τη μορφή που είδα τη στιγμή της επίκλησης…

Εκείνη τη στιγμή που έλεγε αυτά ο κ. Μωραϊτίνης, άκουσε ξαφνικά μια φωνή που φαινόταν να έρχεται πίσω από τη γέφυρα. Η φωνή έλεγε:

— Ναι! ναι! ναι!

Κατάπληκτος έτρεξε προς τη γέφυρα, μα κανείς άλλος δεν ήταν εκεί. Ρώτησε και τον φίλο του αν άκουσε κι αυτός τη φωνή. Εκείνος όμως δεν είχε ακούσει τίποτε.

Ένα άλλο περίεργο ψυχικό φαινόμενο συνέβη στον κ. Διονύσιο Δεβάρη, θεατρικό συγγραφέα και αρχισυντάκτη της «Βραδυνής».

Ένα βράδυ ο κ. Δεβάρης είδε στον ύπνο του μεγάλη ταραχή, κίνηση και παπάδες στο σπίτι του φίλου του κ. Πέτρου Φίλιππα, πρώην βουλευτή, στη Λευκάδα. Το πρωί διηγήθηκε το όνειρο στον συνεργάτη της «Βραδυνής» κ. Άγγελο Φίλιππα, αδελφό του κ. Πέτρου Φίλιππα. Και έπειτα από λίγες ημέρες ο κ. Άγγελος Φίλιππας έλαβε γράμμα από τη Λευκάδα, που του ανήγγειλε ότι πέθανε ο ανιψιός του Μιχαήλ.

Άλλο φαινόμενο αξιοπαρατήρητο διηγείται η γνωστή διηγηματογράφος κα. Αρσινόη Παπαδοπούλου.

Ο αδελφός της, Γεώργιος Παπαδόπουλος, σπούδαζε στη στρατιωτική σχολή του Βελγίου και γύριζε στην Αθήνα όταν τελείωσε τις σπουδές του. Η κα. Παπαδοπούλου πήγε από το βράδυ στο σπίτι της αδελφής της κας Ελένης Νάκου και ετοίμασαν το δωμάτιό του.

Επειδή όμως έβρεχε, η κα. Παπαδοπούλου αναγκάστηκε να μείνει και να κοιμηθεί εκεί τη νύχτα. Είδε τότε στον ύπνο της τη μητέρα της, που είχε πεθάνει πέντε χρόνια πριν, καθισμένη μπροστά σε ένα μαρμάρινο τραπέζι με ένα κερί αναμμένο επάνω. Φαινόταν ότι κάτι έτρωγε και αίματα έσταζαν από το στόμα της.

— Τι τρως, μαμά; τη ρώτησε τότε η κα. Παπαδοπούλου.

— Έβγαλα την καρδιά μου και την έφαγα, ήταν η απάντησή της.

Τότε η κα. Παπαδοπούλου ξύπνησε. Η νύχτα ήταν θυελλώδης και συλλογίστηκε ότι ο αδελφός της περνά εκείνη την ώρα την Αδριατική και ότι ίσως κινδυνεύει η ζωή του. Κοίταξε το ρολόι και η ώρα ήταν μία μετά τα μεσάνυχτα.

Το άλλο βράδυ ο αδελφός της έφθασε άρρωστος και με πυρετό. Και όταν του είπαν ότι η Αρσινόη τον είδε τη νύχτα κινδυνεύοντα, εκείνος είπε:

— Αληθινά κινδύνεψα!

Και διηγήθηκε ότι στο ταξίδι, στο πέρασμα της Αδριατικής, τον έπιασε δυνατός βήχας και έπαθε αιμόπτυση. Έπειτα από δύο μήνες πέθανε από καλπάζουσα φθίση.

Έχουμε λοιπόν εδώ φαινόμενα που συνέβησαν σε λογοτέχνες μας, τα οποία εξηγούνται με την επιστημονική εξήγηση της υποβολής, της αυθυποβολής, της τηλεπάθειας, της μεταβίβασης της σκέψης.

Στο φαινόμενο που συνέβη στον κ. Μωραϊτίνη, η τελευταία σκηνή της γέφυρας επιστημονικά εξηγείται ως ψευδαίσθηση, που προήλθε από την ψυχική διέγερση στην οποία βρισκόταν όταν διηγούνταν το περίεργο γεγονός της προηγούμενης ημέρας.

Αυτό το φαινόμενο της ψευδαίσθησης είναι σημάδι ότι ο κ. Μωραϊτίνης είναι «έντονα ακτινενεργό άτομο», δηλαδή μέντιουμ. Αλλά και το πρώτο γεγονός της θεραπείας του οδοντοπόνου εξηγείται ως ισχυρή επίδραση υποβολής. Και είναι αποδεδειγμένη επιστημονικά η τεράστια δύναμη της υποβολής.

Μα και το όνειρο του κ. Δεβάρη, και το όνειρο και η προαίσθηση της κας Αρσινόης Παπαδοπούλου, είναι φαινόμενα δυνατής τηλεπάθειας, η οποία παρατηρείται μόνο σε «μέντιουμ».

Η «Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών», ύστερα από πολλές μελέτες, αλλά και με τα φαινόμενα αυτά, έχει σχηματίσει τη γνώμη ότι «πάντες οι καλλιτέχναι της σήμερον αναγνωρίζονται ως έντονα ακτινενεργά άτομα (μέντιουμ), από όπου προέρχεται υποσυνείδητα και η έμπνευσή τους κατά τις στιγμές της καλλιτεχνικής δημιουργίας».

Σχετικό με αυτή την ιδιότητα είναι και το «τράκ», που παθαίνουν οι καλλιτέχνες πολλές φορές, δηλαδή ένα ακούσιο δείλιασμα, μια νευρική αφαίρεση που φαίνεται ανεξήγητη.

Πρέπει λοιπόν να παραδεχθούμε: όλοι οι καλλιτέχνες και οι λογοτέχνες μας είναι μέντιουμ;

Αλλά και πολλοί άλλοι από τους διανοούμενούς μας είναι μέντιουμ. Ένα τελευταίο πείραμα απέδειξε ότι και ένας από τους καλύτερους μαθηματικούς μας, ο καθηγητής του Βαρβακείου κ. Γ. Κατσαμάς, είναι μέντιουμ με ισχυρές ακτινενεργούς ιδιότητες.

Αλλά ας διηγηθούμε το πείραμα.

1. Το σχήμα που σχεδιάστηκε στον πίνακα της Β΄ τάξης ως πομπός νοερώς οι μαθητές της τάξης. Το σχήμα που παρέλαβε νοερώς ο καθηγητής κ. Γ. Κατσαμάς. (εικόνα)

Στο Βαρβάκειο έγιναν μεταξύ των μαθητών δύο τάξεων πειράματα τηλεπάθειας. Δηλαδή η Β΄ τάξη έγινε πομπός υπό την οδηγία του καθηγητή κ. Χρυσανθακοπούλου και η Δ΄ τάξη δέκτης.

Δηλαδή σχεδιάστηκε στον πίνακα της Β΄ τάξεως από έναν μαθητή ένα σχήμα, ένα τετράγωνο με τις διαγωνίους του, και όλη η τάξη το κοίταξε με προσοχή επί πέντε λεπτά, και συγχρόνως η Δ΄ τάξη συγκέντρωσε τη σκέψη της επί πέντε λεπτά με τα μάτια κλειστά για να συλλάβει το εκπεμπόμενο σχήμα. Έπειτα κάθε μαθητής της Δ΄ τάξεως σημείωσε το σχήμα που «είδε».

Αυτό ήταν το πείραμα. Και φαίνεται ότι πέτυχε, γιατί οι περισσότεροι μαθητές σχεδίασαν τετράγωνο και άλλοι τα εσωτερικά τρίγωνα του σχήματος.

Ως δέκτης λοιπόν, δηλαδή στη Δ΄ τάξη, ήταν και ο καθηγητής κ. Γ. Κατσαμάς. Αυτός όμως παρέλαβε επίσης σχήμα τετράγωνο, μέσα σε αυτό όμως και μια μορφή παιδιού.

Τι είχε συμβεί; Στην τάξη των πομπών, ένας μαθητής σχεδίασε το σχήμα στον πίνακα και οι μαθητές τον κοίταζαν.

Φαίνεται λοιπόν ότι από τη σκέψη τους η μορφή του μαθητή που σχεδίαζε πέρασε στη σκέψη του μέντιουμ κ. Κατσαμά, ο οποίος περιγράφει έτσι την εντύπωσή του:

— Στον απέναντι τοίχο είδα μικρό σκιερό τετράγωνο, όμοιο με τις φωτογραφίες των πλανοδίων, και μέσα σε αυτό, αρχικά συγκεχυμένη και έπειτα καθαρότερη, την εικόνα νεαρού αγνώστου 11 ετών, με πλατύ πρόσωπο, διεστώσες οφρύς, μεγάλα μάτια, κρατώντας στο χέρι κάτι σαν κύπελλο και με μολύβι ή άλλο τι στο στόμα.

Αφού είπε αυτά ο κ. Κατσαμάς μπήκε στη Β΄ τάξη και έδειξε αμέσως τον μαθητή Φίλιππο Μπούκα, ο οποίος ήταν ακριβώς εκείνος που είχε σχεδιάσει το σχήμα.

Τότε εξηγήθηκε ότι το «σαν κύπελλο» που είδε ο κ. Κατσαμάς ήταν το κομμάτι της κιμωλίας που κρατούσε ο μαθητής όταν σχεδίαζε το σχήμα.

Έτσι όχι μόνο τρεις λογοτέχνες μας από τους γνωστότερους, αλλά και ένας μαθηματικός μας αποδείχθηκε ότι είναι μέντιουμ με καταπληκτικές ψυχικές ιδιότητες.

Πηγή: εφημερίδα ΕΒΔΟΜΑΣ, 01.09.1928, σελ. 3–4.