Ο Κούβελος - Μήλος

Όταν ένας ψυχομαχά, αν βλαστημήσει τον εαυτό του ή άλλος οχτρός του τον βλαστημήσει εκείνη την ώρα, αυτός ο βλαστημισμένος, σαν πεθάνει, βρουκολακιάζει. Το σώμα του δεν μπορεί να το λιώσει η γης, και αυτός γυρίζει τη νύχτα και πνίγει ανθρώπους και ζώα. Και δεν είναι μόνο αυτό το κακό: όσο δε βρίσκει ησυχία στον 'Αδη αυτός που με τη βλαστήμια παράδωκε τον εαυτό του στο διάβολο, το χωριό του, που τον έθαψαν, υποφέρει πολλές άλλες συφορές. Έρχονται αρρώστιες και θανατικό, τα σπαρτά καταστρέφονται, τα άνθη τα τρώει το σκουλήκι, πέφτει ψόφος στα γιδοπρόβατα, και τα σκυλιά γυρίζουν κοπάδια κοπάδια τους δρόμους και ουρλιάζουν.

Το κακό δεν περνάει αν, με ευχές, δε λιώσει ο νεκρός στον τάφο του. Ένας παπάς μονάχα, δεν έχει καμία δύναμη σ' αυτή την περίσταση. Πρέπει να έρθει δεσπότης, να κάμει συλλείτουργο με δώδεκα παπάδες, να γονατίσει στον τάφο του βουρκόλακα και εκεί να ειπεί τις ευχές. Και τότε λιώνει το σώμα του βουρκόλακα και δεν κάνει πλέον κανένα κακό. Πολλοί βεβαιώνουν πως, τη στιγμή που έλεγε ο δεσπότης γονατιστός τις ευκές, άκουσαν να τρίζουν μες στον τάφο τα κόκαλα του βουρκόλακα, που λύνονταν απ' τους αρμούς.

Ένας κάποιος Κούβελος, πάει πολύς καιρός, εβουρκολάκιασε γιατί, την ώρα του θανάτου, εβλαστήμησε τον εαυτό του. Σαν επέθανε, ο Κούβελος εγύριζε μέρα και νύχτα τα χωράφια και τη χώρα, και έπνιγε ή εσπάραζε ανθρώπους και ζωντανά. Μια βραδιά, ο αδερφός του Κούβελου επλάγιασε γερός, χωρίς να έχει τίποτα, και το πρωί τον βρήκαν πειθαμένο στο κρεβάτι του. Από κάτι μελανιάσματα στο λαιμό του ενόησαν πως τον έπνιξε με τα δάχτυλά του ο Κούβελος. Πολλά μωρά παιδιά πέθαιναν άξαφνα, γκαστρωμένες γυναίκες απόβαλναν, κοπάδια γιδοπρόβατα βρέθηκαν ψόφια πέρα και πέρα. Εκάλεσαν το δεσπότη, μα και αυτού οι ευχές δεν έκαμαν τίποτα.

Τότες ένας γέρος τούς ορμήνεψε να ξεχώσουν το σώμα του Κούβελου, να το σκίσουν, να του βγάλουν την καρδιά του, να την κάψουν, και τη στάχτη της να τη σκορπίσουν στους τέσσερες ανέμους. Και το σώμα του να το βάλουν σ' ένα σακί και να το ρίξουν στ' ανοιχτό πέλαγο. Πήγαν λοιπόν και τον εξέθαψαν. Ήτο φοβερός, μαύρος, με νύχια μια πιθαμή και βαμμένα στο αίμα. Τα μαλλιά του ήταν μακριά και τα γένια του άγρια. Τον έσκισαν καθώς τους είπε ο γέρος, έβγαλαν την καρδιά του και την έκαψαν, και το σώμα το 'βαλαν σε σακί και το φόρτωσαν σ' ένα καράβι. ΄Αμα βγήκε το καράβι στ' ανοιχτά, το 'ριξε στη θάλασσα. Αλλά σηκώθη μία φουρτούνα φοβερή και τόση θαλασσοταραχή έγινε, που κιντύνεψε να πνιγεί το καράβι. Από τότες δεν εφάνη πλέον ο βουρκόλακας. Και μόνο οι γυναίκες, για να φοβίσουν τα παιδιά τους, λεν καμιά φορά πως έρχεται ο Κούβελος να τα πάρει.