Τηλεπάθεια μεταξύ Νοσηρών Εγκεφάλων

Ο στρατιωτικός κτηνίατρος Δημοσθένης Δημοσθένους, κατά την επιστράτευση του 1915, βρισκόταν στο χωριό Πετερέσκο, κοντά στο Σόροβιτς, και κοιμόταν στον πάνω όροφο μιας χωρικής οικίας.

Στο κάτω όροφο κοιμόντουσαν χωρικοί και ο ιπποκόμος του.

Κατά τις 3 το πρωί είδε στον ύπνο του τον φίλο του, καθηγητή του Πανεπιστημίου Λούρον, να του λέει ότι ο αδελφός του, καθηγητής στο Ωδείο, πασχών από πνευμονική νόσο, έπρεπε δήθεν να κάνει εγχείρηση, και μάλιστα η εγχείρηση έπρεπε να γίνει στη στέγη της οικίας, όπου ο αέρας ήταν καθαρός.

Ο Δημοσθένους, πάντοτε στο όνειρό του, αποδέχθηκε την πρόταση και είδε τους δύο επάνω στη στέγη, αλλά ο αδελφός του ήταν σταυρωμένος και κάτι σαν φλόγα έβγαινε από το στόμα του.

Τότε ξύπνησε ταραγμένος και διηγήθηκε στον ιπποκόμο και στους χωρικούς το όνειρο, εκφράζοντας την βεβαιότητα ότι ο αδελφός του είχε αποθάνει, σημειώνοντας ακριβώς την ώρα και το λεπτό.

Το πρωί το ανακοίνωσε και στον υπασπιστή της μοίρας ορειβατικού πυροβολικού.

Μετά δύο ημέρες, μεταβαίνοντας στο Σόροβιτς, είδε τον αγγελιοφόρο να φέρνει προς αυτόν ένα τηλεγράφημα.

— Κύριε κτηνίατρε! του είπε. «Έχετε τηλεγράφημα…»

— Ναι, το ξέρω… απάντησε εκείνος με απόλυτη βεβαιότητα.

Άνοιξε να δω! «Απέθανε ο αδελφός μου…»

Όντως, ο αγγελιοφόρος ανοίγοντας το τηλεγράφημα είδε ότι η είδηση ήταν αληθής.

— Μά πώς το ξέρατε; είπε άπορος.

Την ίδια στιγμή, ο Δημοσθένους έπεσε λιπόθυμος από το άλογό του.

Στην περίπτωση αυτή η τηλεπάθεια αναπαραστατικής και συμβολικής μορφής είναι εμφανής.

Εντός του πλαισίου όμως, ο εγκέφαλος του κοιμωμένου παρενέβαλε και τα εξής:

α) Αντί άλλου ιατρού συνέδεσε τον γνωστό του καθηγητή,

β) Περί της εγχείρησης σκέφτηκε αμέσως ως ιατρός ότι «δεν ήταν δυνατή σε μολυσμένη ατμόσφαιρα του χωρικού σπιτιού του Πετερέσκο και προτίμησε τον καθαρό αέρα της στέγης».

Είναι δε γνωστό ότι σε όνειρο και τα πιο παράλογα πράγματα μας φαίνονται φυσικά, διότι ο έλεγχος της κρίσης ενεργεί ελαττωματικά.

γ) Ο θάνατος συμβολίστηκε με το σταυρικό μαρτύριο.

δ) Η φλόγα συμβόλισε ακόμη την ψυχή που εξέβαινε από το στόμα του θνησκοντος.

Ο γνωστός παθολόγος Νικόλαος Λοράνδος, όταν επρόκειτο να υποστεί τις διδακτορικές εξετάσεις του στο Παρίσι υπό τον καθηγητή Ντεμπρέν, είχε ζωηρά την αίσθηση ότι θα εξεταζόταν περί «Βρογχοπνευμονίας», η βεβαιότητα δε συνεχίστηκε και όταν βρέθηκε ενώπιον του καθηγητού.

Πράγματι, εκείνος τον ρώτησε περί «Βρογχοπνευμονίας».

Έχουμε ήδη αναφέρει σε προηγούμενα τεύχη των «Χρονικών» ανάλογες περιπτώσεις των ιατρών Ι. Παπακωνσταντινίδη, Π. Παναγιώτου και Κ. Παπαθανασίου, αρχιάτρων.

Στην περίπτωση όμως αυτή, ο Λοράνδος, όπως φαίνεται και από άλλα ψυχικά φαινόμενα κατατεθέντα στο τεύχος Ιανουαρίου 1928 των «Ψυχικών Ερευνών», έχει έντονες διαισθητικές ιδιότητες και υπέβαλε ασυνείδητα στον καθηγητή του το θέμα που σκεπτόταν ζωηρά.

Κατά το 1919, ο πρεσβευτής Ανδρέας Παπαδιαμαντόπουλος, πασχών από μαλάκυνση του εγκεφάλου λόγω αρτηριοσκλήρωσης, ήταν ήδη κλινήρης εδώ και πέντε μήνες, αναγνωρίζοντας ή όχι τους οικείους του, αμφισβητώντας την ταυτότητά τους, αρνούμενος ότι ήταν έγγαμος και ουδέποτε μπορούσε να συζητήσει.

Ξαφνικά όμως, μία μέρα, είπε στην περιποιούμενη αυτόν νοσοκόμο ότι βλέπει έξω από την πόρτα έναν αξιωματικό και να πάει να του ανοίξει, ο οποίος τους έφερε κάποια πράγματα.

Η νοσοκόμος, νομίζοντας ότι πρόκειται περί ψευδαισθήσεως, τον καθησύχασε και έσπευσε να διηγηθεί τα λεχθέντα στους οικείους του, διότι λόγω του παγκοσμίου πολέμου, ο πάσχων είχε εγκαταλείψει τα έπιπλά του στο Ρουχτσούκι.

Μετά είκοσι λεπτά περίπου, χτύπησε η πόρτα και παρουσιάστηκε ο λοχαγός Σνινάς, ο οποίος ανακοίνωσε στον ανοίξαντα γιο του Παπαδιαμαντόπουλου ότι έρχεται εκ μέρους του στρατηγού Μαζαράκη να φέρει τα έπιπλά τους, τα οποία ήλθαν από το Ρουχτσούκι εντός βουλγαρικού βαγονιού.

Οντως, τα έπιπλα παραλήφθηκαν και το βαγόνι έμεινε στο κράτος.

Στην περίπτωση αυτή πρόκειται περί τηλεπάθειας μεταξύ του λοχαγού που συνοδεύει τα έπιπλα, ο οποίος φυσικά σκεπτόταν έντονα τον Παπαδιαμαντόπουλο και τον πάσχοντα.

Το εξαιρετικά ενδιαφέρον μόνο είναι ότι η κατάσταση του εγκεφάλου δεν φαίνεται να έχει καμία σημασία για τη διενέργεια της τηλεπάθειας.

Πράγματι, εάν το τηλεπαθητικό φαινόμενο ήταν απλός ασύρματος τηλέγραφος μεταξύ δύο εγκεφάλων, η παραμικρή διατάραξη ή αλλοίωση του οργάνου αυτού θα το καθιστούσε αδύνατο.

Στην παρούσα περίπτωση, έχουμε εγκέφαλο αλλοιωμένο από αρτηριοσκλήρωση, με όλη τη κατάστασή του αυτή, και η τηλεπάθεια ενεργήθηκε αποτελεσματικά.

Βέβαια, υπάρχει η επιφύλαξη ότι αφού ο πάσχων είχε και διαλείψεις φωτεινές, πιθανόν το φαινόμενο να διενεργήθηκε κατά μία εξ αυτών.

Πάντως, όμως, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τη σπουδαιότητα της παρατήρησης.

Ο Αλέξανδρος Κολαξιζέλης, φοιτητής της ιατρικής κατά το 1928, κατέθεσε στον γράφοντα το εξής επεισόδιό του:

Είδε την 14η Νοεμβρίου 1922, ευρισκόμενος στην πατρίδα του Μυτιλήνη, την θεία του που ασθενούσε στη Γερμανία, η οποία όπως ήξερε επέστρεφε στην Ελλάδα, μέσα σε καμπίνα ατμοπλοίου, ψυχορραγούσα σε ασφυκτική κατάσταση.

Όταν ξύπνησε ενδάκρυς, διότι την αγαπούσε ιδιαιτέρως, διηγήθηκε το όνειρο στους γονείς του.

Το απόγευμα λοιπόν έλαβαν τηλεγράφημα ότι πράγματι η θεία του επέστρεφε και ότι απεβίωσε τη νύχτα κατά τον διάπλου μεταξύ Πειραιώς-Χίου.

Όταν όμως έφθασε το πλοίο, αντελήφθησαν το πρόσωπο της νεκρής μελανό από την ασφυκτική κατάσταση που προκάλεσε η αγωνία του ψυχορραγήματος, ακριβώς όπως στο όνειρο.

Στην περίπτωση αυτή, της οποίας και ο δέκτης, νεαρός φοιτητής, απέθανε σε Ιαρισίους, πρόκειται περί τηλεπάθειας αναπαραστατικής μορφής, η οποία ενδιαφέρουσα είναι η πιστότητα των εικόνων όχι μόνον της καμπίνας και του ψυχορραγήματος, αλλά και της ασφυκτικής κατάστασης της θνησκούσης.