Επικοινωνούν οι Νεκροί με τους Ζώντες;

Επικοινωνούν οι νεκροί με τους ζώντες; Περίληψη Ψυχικά κύματα. Πρόγνωση δολοφονίας του Πρωθυπουργού Θ. Δεληγιάννη.

Ψυχικά κύματα Μια πραγματικά παράξενη μορφή Τηλεπάθειας, η οποία επιφανειακά μπορεί να κριθεί ως εμφάνιση νεκρού, επιτυγχάνει άλλοτε να σώσει έναν αθώο και άλλοτε να καταγγείλει τον φονέα του. Η περίπτωση έχει ως εξής: Την 28η Αυγούστου 1925 βρέθηκε κοντά στο χωριό Καπουτσήδες της Θεσσαλονίκης το πτώμα ενός τσοπάνη, του Σ. Παργιανά, το οποίο φρουρούσαν πιστά και συγκινητικά τα τέσσερα σκυλιά του. Με μεγάλη δυσκολία οι αρμόδιοι κατάφεραν να τα απομακρύνουν για να γίνει η ιατροδικαστική εξέταση και στη συνέχεια η ταφή.

Κατόπιν πρόχειρων ανακρίσεων, συνελήφθησαν ως ύποπτοι δύο άλλοι τσοπάνηδες, για τους οποίους υπήρχαν αβέβαιες ενδείξεις. Λίγες μέρες μετά τον φόνο, όμως, ο αδελφός του δολοφονηθέντος Παργιανά τον είδε σε όνειρό του, καταματωμένο, να του λέει: —Άκου! Δεν με σκότωσαν αυτοί που συνέλαβαν, αλλά ο Σ. Σέρβος ή ο Άρσάκης μαζί με έναν βλαχοποιμένα, και μου πήραν είκοσι ναπολεόνια που είχα… Τα σκυλιά μου όμως τους γύρισαν καλά και θα περάσει πολύς καιρός για να γιατρευτούν τα δαγκώματα που τους έχουν κάνει…

Ο απλός τσοπάνης διηγήθηκε το όνειρο την επόμενη μέρα στους φίλους του, αλλά δίστασε να το καταθέσει επίσημα. Τελικά, πείστηκε από αυτούς που τον άκουσαν και το κατέθεσε στον ανακριτή κ. Μουντάκη, ο οποίος είχε αναλάβει την εξιχνίαση του εγκλήματος.

Προς μεγάλη του έκπληξη, μόλις πίεσε τον Σέρβο για εξηγήσεις, εκείνος ομολόγησε το έγκλημα. Στο σώμα του, μάλιστα, βρέθηκαν ακόμα τα ανοιχτά δαγκώματα των σκυλιών. Έτσι, χάρη στο όνειρο, σώθηκαν οι αθώοι συλληφθέντες και διασαφηνίστηκε η υπόθεση.

Στην περίπτωση αυτή, η πιο εύλογη και αληθοφανής εξήγηση είναι ότι ο νεκρός εμφανίστηκε σε όνειρο στον κοιμώμενο αδελφό του για να σώσει τους αθώους και να καταγγείλει τον πραγματικό ένοχο.

Αν παραδεχθούμε αυτή την εξήγηση, προκύπτει αμέσως ένα λογικό ερώτημα: αν οι νεκροί μπορούν να επικοινωνούν τόσο εύκολα με τους ζώντες, γιατί τόσα εγκλήματα παραμένουν ανεξιχνίαστα και τόσοι ένοχοι ατιμώρητοι; Γιατί ολόκληρες οικογένειες να υποφέρουν, επειδή δεν μπορούν να μάθουν πού έκρυψε ο αποθανών συγγενής τους τη διαθήκη του ή τα χρήματά του;

Υπήρξαν και υπάρχουν ακόμα μυστικά στην κοινωνία, από τα οποία εξαρτάται η τιμή και η ζωή ατόμων. Και όμως ποτέ δεν αποκαλύφθηκαν και ίσως ποτέ δεν θα αποκαλυφθούν.

Το πράγμα θα ήταν τόσο απλό, αν ο δολοφονηθείς ερχόταν αμέσως στον ύπνο των δικών του ή του ανακριτή για να φανερώσει τον ένοχο, ή αν ο αποθανών καθόριζε πού έκρυψε τα χρήματά του ή τη διαθήκη του. Με αυτήν την προϋπόθεση, η ζωή θα απλοποιούνταν καταπληκτικά: κανείς δεν θα τολμούσε να διαπράξει έγκλημα ή απάτη, και τα δικαστήρια θα ήταν σχεδόν περιττά.

Επιπλέον, αν κάποια άϋλη πνευματική ζωή μετά θάνατον είναι ανώτερη της πεζής υλικής που ζούμε εμείς — όπως βεβαιώνουν οι άγιοι πνευματιστές — τότε δεν θα έπρεπε να υπάρχουν μυστήρια και προβλήματα στις επιστήμες. Η Ιατρική δεν θα είχε ανίατα νοσήματα, η Χημεία και η Φυσική θα έλυναν όλα τα προβλήματά τους και θα κανονικοποιούσαν την κοινωνική ζωή. Όλοι οι κρυμμένοι θησαυροί θα βρίσκονταν, και η απόλυτη διαύγεια για την αθανασία θα επέτρεπε στον άνθρωπο να ετοιμάζει άνετα τα πράγματά του την ώρα του θανάτου και να αποχαιρετά χωρίς πόνο τους οικείους του, για να μεταβεί σε καλύτερη ζωή.

Δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει. Τα δικαστήρια εξακολουθούν να είναι απαραίτητα, και, ενίοτε, λόγω έλλειψης αποδείξεων, αφήνουν ελεύθερους κακοποιούς ή στέλνουν στην αγχόνη αθώους. Η Ιατρική έχει ανίατα νοσήματα, και η Χημεία και η Φυσική προσπαθούν να λύσουν τα μυστήρια με βελόνες, ενώ οι κρυμμένοι θησαυροί εμφανίζονται μόνο από σύμπτωση. Η προσέγγιση του θανάτου προκαλεί ρίγη στους ζωντανούς…

Φυσικότερο λοιπόν είναι να αναζητήσουμε την άλλη εξήγηση: ο αδελφός του Παργιανά τυχαίνει να είναι μέντιουμ, να έχει διαισθητικές ικανότητες και, ενώ βρίσκεται στον ύπνο, δέχεται τηλεπαθητικά τις σκέψεις του δολοφόνου.

Πράγματι, βασανιζόμενος είτε από τύψεις είτε από τη ζωντανή ανάμνηση του φόνου, είναι φυσικό σε στιγμές ημιύπνιας να συλλογίζεται έντονα τη σκηνή, ιδίως αν είχε ακόμα κάποιες αναμνήσεις από αυτήν που δεν τον άφηναν να ησυχάσει. Τα δαγκώματα των σκυλιών, που δεν είχαν επουλωθεί, τον πόνεσαν. Έτσι, οι σκέψεις του, εκπέμποντας ψυχικά κύματα, βρήκαν τον κατάλληλο δέκτη στον αδελφό του δολοφονηθέντος.

Το υποσυνείδητο του κοιμώμενου — η “κεραία” ή το πλαίσιο, ας πούμε, του ζωντανού ραδιοδέκτη — μετέδωσε την εντύπωση στον εγκέφαλο. Ο εγκέφαλος όμως, όπως είπαμε και προηγουμένως, είναι τρομερά συμβολικό όργανο. Κάθε εντύπωση που δέχεται από την “κεραία” ντύνει με διαφορετικά “ρούχα”, παρουσιάζοντάς την με συμβολική μορφή. Εδώ παρουσίασε την εντύπωση με τα ρούχα του δολοφονηθέντος αδελφού, που ήρθε να εκθέσει ως δικά του όχι μόνο τις σκέψεις του δολοφόνου αλλά και την ενόχλησή του από τα δαγκώματα των σκυλιών. Αυτή τουλάχιστον η εξήγηση είναι πιο φυσική και λογική.

Πρόγνωση δολοφονίας του Πρωθυπουργού Θ. Δεληγιάννη Ο εισαγγελέας κ. Α. Ρηγανάκος κατέθεσε τον Δεκέμβριο του 1926 το εξής περιστατικό, που δημοσιεύθηκε στα «Ψυχικά Ερευνών»: —Γνωστή μου κυρία, υστερικής φύσης και περίπου 22 ετών, έπασχε συχνά από κρίσεις κατά τις οποίες έπεφτε σε ληθαργική κατάσταση. Λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του Πρωθυπουργού Δεληγιάννη, ενώ βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση, άρχισε να φωνάζει: —Πώ! πώ! Τι στεφάνια… τι κόσμος!

Όταν ρωτήθηκε, απάντησε ότι βλέπει την κηδεία του Δεληγιάννη στην οδό Σταδίου, με την εικόνα που παρουσίαζε, το πλήθος και την έλλειψη εμπειρίας των στεφάνων την ημέρα της πραγματικής κηδείας.

Τότε δεν έδωσα προσοχή στα λεγόμενά της και μόνο ως αστείο συνέστησα στον τότε Νομάρχη Λακωνίας κ. Αντώνιο Παπαπάν, να μην ζητήσει μετάθεση από το Γύθειο, γιατί θα πέθαινε ο Πρωθυπουργός και δεν θα πρόφταινε να καταργήσει ορισμένες Νομαρχίες και Πρωτοδικεία, όπως σκόπευε να κάνει.

Και σε αυτήν την περίπτωση, όπως και στο όνειρο Παργιανά, η ύστερη υστερική κοπέλα, προσβληθείσα από κρίση και σε κατάσταση μειωμένου ενσυνείδητου, χρησίμευσε ως δέκτης στις σκέψεις του δολοφόνου Κωσταγερακάρη, που σχεδίαζε την πράξη. Ο εγκέφαλος, όπως και πριν, συμβόλισε την εντύπωση με απλούστερη μορφή. Στο επόμενο τεύχος θα δούμε την εξήγηση αυτής της περίπτωσης.