Κάτι γριὲς λένε πῶς ὅσοι γεννιούνταν Σάββατο, γινόνταν βουρβουλάκοι και πηγαίναν ᾿στὸ Γοῦνι και χορευαν. Τους τό είπανε, λέει, πολλοὶ ψαρᾶδες, ποῦ τοὺς εἴδανε.
Κατὰ τὸν Ι. Γλύκαν ἐκ Βροντάδου, ἐτῶν 55.
Παράδοση από τη Χίο για τους ανθρώπους που γεννήθηκαν Σάββατο και γίνονταν βρυκόλακες, συγκεντρωνόμενοι στο Γούνι για να χορέψουν.

Κάτι γριὲς λένε πῶς ὅσοι γεννιούνταν Σάββατο, γινόνταν βουρβουλάκοι και πηγαίναν ᾿στὸ Γοῦνι και χορευαν. Τους τό είπανε, λέει, πολλοὶ ψαρᾶδες, ποῦ τοὺς εἴδανε.
Κατὰ τὸν Ι. Γλύκαν ἐκ Βροντάδου, ἐτῶν 55.

Λαογραφική μαρτυρία από τη Ρόδο: αν πεθάνει λεχώνα πριν ασαραντωθεί, της δένουν βάτο γύρω στη μέση ώστε να μπλέξει στα αγκάθια και να μην ενοχλεί τους ζωντανούς.

Καταγραφή από τη Δροσοπηγή Άρτας της τελετής κατά την οποία ο ιερέας μεταβαίνει αμίλητος στον ετοιμοθάνατο για να τον μεταλάβει — γιατί αν δεν μεταλάβει πιστεύεται ότι θα βρυκολακιάσει.

Εκτενής καταγραφή από την Ανασελίτσα (Νεάπολη Κοζάνης) για τους βρουκόλακες: αίτια, σημάδια, τελετουργίες θεραπείας με δαυλί και βραστό κρασί, ο χορός στα σταυροδρόμια και το κάψιμο στο μνήμα.

Παράδοση από τη Χίο για τους βουρβουλλάκους που μπαίνουν στα σπίτια από την κλειδαρότρυπα και για τον αφορισμένο που εξεθάφη πρησμένος, ανέστη στην εκκλησία και έγινε στάχτη μόλις τον συγχώρεσαν.

Παράδοση από τη Χίο για τους άδικους προεστούς που γίνονταν βουρβουλάκοι και τους έστελναν στο Βενετικό, όπου τους έβλεπαν οι ψαράδες κοπάδια-κοπάδια πάνω στο ξερόνησο.

Παράδοση από τα Καρδάμυλα Χίου για τη χρήση της πεντάλφας στο στόμα του νεκρού ως αποτρεπτικού βρυκολακιάσματος.

Συγκεντρωτική περιγραφή των ντεντέδων (βρυκολάκων) του Ισαάκιου, με τρεις ιστορίες επιστροφής πεθαμένων συζύγων και μεθόδων εξόντωσής τους.


Παραδοσιακές πεποιθήσεις για τις Ανεμικές (δαίμονες της Άνοιξης) στο Δασύλλιο Γρεβενών, που προκαλούν κακό το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου. Περιγράφονται προληπτικά μέτρα και θεραπεία για προσβεβλημένους.


Λαογραφική αφήγηση για το στοιχειό της Αμπλιανής που εμφανιζόταν ως βόδι και πολεμούσε με το στοιχειό του Παλιονεοχωρίου. Μετά τη νίκη της Αμπλιανής, το στοιχειό έτρωγε τους κατοίκους του Νεοχωρίου, οδηγώντας τους να εγκαταλείψουν το χωριό και να χτίσουν το νέο Νεοχώρι.