Περίπτωση Υπνοβατικής τηλεπάθειας του δικηγόρου κ. Ν. Δαμασκηνού

Ο διακεκριμένος δικηγόρος κ. Δημ. Ν. Δαμασκηνός, σε ηλικία 15 ετών, δηλαδή το έτος 1895, σημείωσε το εξής φαινόμενο που δημοσιεύτηκε στον τόμο του 1926 των «Ψυχικών Ερευνών».

Η πατρική του οικία στην οδό Πειραιώς είχε τρεις ορόφους. Στο κάτω υπήρχε το δωμάτιο ύπνου και το σπουδαστήριο του, ο μεσαίος όροφος ήταν το δικηγορικό γραφείο του πατέρα του, με γραφεία υπαλλήλων και κιβώτια δικογραφιών, ενώ στο μεγάλο γραφείο φυλάσσονταν οι υποθέσεις του Αρείου Πάγου.

Ένα απόγευμα του Ιουνίου 1895, αναπαυόταν λόγω ζέστης και βρισκόταν σε κατάσταση μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης, όταν είδε το εξής όραμα: βρισκόταν στο μεγάλο γραφείο, όταν ένας ξανθός άνδρας μέτριου αναστήματος με μεγάλα μουστάκια μπήκε ακροποδητί και πλησίασε τα κιβώτια με τις δικογραφίες.

Ο ξένος πήρε μία δικογραφία από τη θυρίδα «Ω», με την ένδειξη «Βραΐλας κατά Βούλγαρη». Με βιασύνη έσκισε την άκρη του φακέλου, έκοψε το σημείο με τα ονόματα των διαδίκων και το έκρυψε στην τσέπη του, πριν αποδράσει.

Ξυπνώντας τρομαγμένος, ο νεαρός Δαμασκηνός διηγήθηκε το όραμα στον πατέρα του, ο οποίος αρχικώς τον θεώρησε παραλογισμένο. Ωστόσο, κατόπιν επιμονής, εξέτασαν την υπόθεση «Βραΐλας κατά Βούλγαρη» και πράγματι διαπιστώθηκε ότι είχε κλαπεί ένα έγγραφο: το αντίγραφο της αναιρέσεως.

Η αστυνομία ενημερώθηκε και ο Δαμασκηνός αναγνώρισε αργότερα τον δράστη μεταξύ υπόπτων. Επρόκειτο για πρώην δικαστικό κλητήρα του γραφείου, απολυθέντα για πλαστογραφία και παραβατική συμπεριφορά. Ομολόγησε την κλοπή με σκοπό την πώληση του φακέλου στους αντιδίκους.

Ο ίδιος ο Δαμασκηνός προσθέτει ότι τότε παρουσίαζε και φαινόμενα υπνοβασίας, συνέπεια πνευματικής υπερεντάσεως. Έτσι εξηγείται η ψυχική του ευαισθησία και η υποδοχή τηλεπαθητικών εικόνων.

Ο Άγγελος Τανάγρας σχολιάζει ότι υπνοβασία και αυθυπνωτισμός είναι σχεδόν ταυτόσημα. Η υπερκόπωση και η ημιεγρήγορση μείωσαν το «ενσυνείδητο» του νεαρού, επιτρέποντάς του να γίνει δέκτης ψυχοδυναμικών κυμάτων που εξέπεμπε ο κλέφτης, ο οποίος σκεπτόταν διαρκώς την πράξη.

Το επεισόδιο αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση υπνοβατικής τηλεπάθειας και δείχνει τις θαυμαστές δυνατότητες που κρύβει ο άνθρωπος, οι οποίες, κατά τον συγγραφέα, καταπνίγονται από την υλική υπόσταση αλλά αποκαλύπτονται σε εξαιρετικές περιστάσεις.