Δρακολύκοι - Θεσπρωτία Διήγηση Αγιος Ιωάννης Ευαγγελιστής

Κατά ανακοίνωση 1. Τ. Ζερλέντη (1855). Για τους αγίους δράκοντοκτόνους, βλ. την επόμενη. Συναξάριο του Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού αφηγείται πώς ο Άγιος εξέδιωξε από το νησί δαίμονα, ο οποίος φαινόταν ως λύκος, στον οποίο κάθε μήνα προσέφεραν δώδεκα ανθρώπους ως θύματα. Το συναξάριο περιέχεται στον αρ. 4922 κώδικα της Ημετέρας Πουνικής βιβλιοθήκης (φ. θῦθα κξ., γραμμένο το 1545). Στην αρχή του κειμένου αυτού αναφέρεται η εξής διήγηση για τον λύκο:

«Περί λύκου, ο οποίος φαινόταν στους κατοίκους της πόλης, ως λύκος, ήταν αυτός ακάθαρτος δαίμονας. Όταν φτάσαμε στην πόλη, κανείς δεν μας αναγνώριζε. Ήταν δε κατά το μήνα του λόγου, και όταν φτάσαμε σε έναν τόπο που ονομαζόταν Ιαστήριον, εκεί ήταν οι πρώτοι της πόλης, κρατώντας δώδεκα παιδάκια δεμένα με αλυσίδες και ξαπλωμένα στο έδαφος. Ο Ιωάννης λοιπόν ρώτησε κάποιον από τους παρευρισκόμενους στον τόπο εκείνο, λέγοντας: «Ποια είναι η αιτία για τα δεμένα αυτά παιδιά;». Ο άνδρας απάντησε: «Κατά τον μήνα αυτού του λόγου, κρατούνται δώδεκα παιδάκια και προσφέρονται ως θυσία στον ευεργέτη λύκο». Ο Ιωάννης ρώτησε: «Και ποιος είναι αυτός ο λύκος; Θα ήθελα και εγώ να μάθω». Ο άνδρας απάντησε: «Περί την τέταρτη ώρα της ημέρας, έρχονται οι ιερείς και παίρνουν τα παιδιά και τα πάνε για θυσία στον λύκο· και ακολουθούν πλήθη πολλών ανθρώπων. Αν θέλεις και εσύ να ακολουθήσεις, θα δεις τον λύκο και την θυσία που γίνεται σε αυτόν». Ο Ιωάννης είπε στον άνδρα: «Άνθρωπε, σε βλέπω στολισμένο, αλλά αφού είσαι ξένος, πώς μπορώ να δω τον λύκο;». Ο άνδρας απάντησε: «Αυτός φαίνεται και στους ξένους και στους ντόπιους, σε όλους». Ο Ιωάννης είπε: «Έλα, ας πάμε στον τόπο εκείνο, γιατί θέλω να τον δω. Και αν μου τον δείξεις, θα σου δώσω έναν ατίμητο μαργαρίτη, του οποίου η αξία δεν υπολείπεται από τίποτα».

«Μόνον δείξε μου τον λύκο, γιατί ποθώ να τον δω». Ακούγοντας αυτά τα λόγια ο άνδρας, πήγε με προθυμία στον Ιωάννη για να του δείξει τον τόπο και να του αποκαλύψει τον λύκο.

Και αφού πήγαν στον τόπο (φ. 956 β), ο άνδρας είπε στον Ιωάννη: «Να, φτάσαμε στον τόπο. Δώσε μου τον μαργαρίτη και θα σου δείξω τον λύκο». Ο Ιωάννης του είπε: «Άνθρωπε, μην αμφιβάλλεις, αλλά δείξε μου τον λύκο, και πάρε τον μαργαρίτη».

Όταν είπε αυτά ο Ιωάννης στον άνθρωπο, ξαφνικά εμφανίστηκε το πνεύμα που ονομαζόταν "λύκος" και ανέβαινε στον ποταμό. Και του είπε ο Ιωάννης: «Σου λέω, κακό πνεύμα, άκουσέ με». Αμέσως το πνεύμα στάθηκε. Και ο Ιωάννης του είπε: «Πόσα χρόνια έχεις σε αυτόν τον τόπο;» Και το πνεύμα απάντησε: «Έχω εξήντα χρόνια». Και ο Ιωάννης του είπε: «Στο όνομα του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, φύγε από αυτόν τον τόπο». Αμέσως το κακό πνεύμα εξαφανίστηκε από τα μάτια μας. Και ο άνθρωπος, βλέποντας αυτό, έπεσε στα πόδια του Ιωάννη και τον προσκύνησε λέγοντας: «Έλεος, άνθρωπε του Θεού, πες μου ποιος είσαι και από πού έρχεσαι, γιατί κάνεις αυτά τα θαύματα;». Και ο Ιωάννης του απάντησε: «Εγώ είμαι ο μαθητής του Ιησού Χριστού, του Υιού του Θεού. Αυτός, που εσείς ονομάζετε λύκο και κακό πνεύμα, είναι το πνεύμα του διαβόλου που καταστρέφει τις ψυχές των ανθρώπων. Για αυτό και ο Χριστός με έστειλα εδώ, για να εκδιώξω τα πνεύματα και να κηρύξω στους ανθρώπους την αλήθεια».

Ο άνθρωπος, ακούγοντας αυτά, έπεσε στο πρόσωπό του και τον προσκύνησε ξανά λέγοντας: «Άνθρωπε του Χριστού, κάνε και σε εμένα να γίνω του Χριστού». Και ο Ιωάννης, αφού διάβασε από τις Αγίες Γραφές, τον δίδαξε για τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Και ξανά έπεσε στα πόδια του Ιωάννη και τον παρακάλεσε: «Σε παρακαλώ, δώσε μου τη σφραγίδα του Χριστού». Όταν ο Ιωάννης πήγε στον ποταμό, τον βάπτισε στο όνομα του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος

Αφού ανεβήκαμε από τον ποταμό, ο Ιωάννης είπε στον άνθρωπο: "Κοίτα, πήρες τον ανεκτίμητο μαργαρίτη." Και ενώ ο Ιωάννης μιλούσε στον άνθρωπο, ήρθαν κάποιοι που ήταν μολυσμένοι, κρατώντας δώδεκα παιδιά, τα οποία είχαν δεθεί, για να τα παραδώσουν στον δαίμονα που τους ακολουθούσε.

Όταν έφτασαν κοντά στον ποταμό, εκεί που ολοκλήρωναν την ιεροτελεστία τους για τον δαίμονα, φάνηκαν να είναι σε έκσταση, γεμάτοι φόβο και τρόμο, και άρχισαν να σφάζουν τα παιδιά. Όταν λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί έφτασαν στο σημείο και έδεσαν τα παιδιά και πήραν τα μαχαίρια, συνέχισαν την πράξη τους σύμφωνα με τις εντολές του δαίμονα για να σφάξουν τα παιδιά. Ο Ιωάννης, πλησιάζοντας, τους είπε: "Άντρες, εσείς που δεν γνωρίζετε τον δρόμο της αλήθειας, και ακολουθείτε τον δαίμονα που είναι γνωστός με το όνομα λύκος, τον Ιησού Χριστό, τον Υιό του Θεού, εγώ τον έδιωξα από αυτόν τον τόπο. Άρα, οι κόποι σας είναι μάταιοι στον τόπο αυτό. Αφήστε τα παιδιά ελεύθερα και εγώ θα σας αναγγείλω πώς να διασώσετε τις ψυχές σας και τα παιδιά αυτά." Όταν οι άνθρωποι άκουσαν τα λόγια του Ιωάννη, όλοι έμειναν έκπληκτοι και κανείς δεν τολμούσε να δώσει απάντηση εκείνη την ώρα. Έλεγαν μεταξύ τους ότι ο λύκος που είχε αναγκάσει τον ποταμό να ρέει, μας είχε φέρει στο κακό.

Ο Ιωάννης είπε ξανά σε αυτούς: "Σας είπα να αφήσετε τα παιδιά και να τα αφήσετε να φύγουν. Το πνεύμα που περιμένετε, τον δαίμονα, εγώ τον έδιωξα από αυτόν τον τόπο, με τη δύναμη του Θεού μου." Και δεν υπήρκε καμία απάντηση από τους μολυσμένους.

Ο Ιωάννης, πλησιάζοντας, έλυσε τα δεσμά των παιδιών και τους είπε: "Πηγαίνετε στην πόλη προς τους πατέρες σας, τις μητέρες σας και τους αδελφούς σας." Κανείς από τους δικούς τους δεν ακολούθησε. Και πάλι, ο Ιωάννης, πλησιάζοντας, πήρε τα μαχαίρια από τα χέρια των μολυσμένων και όλοι έμειναν έκπληκτοι. Κανείς δεν τολμούσε να αντισταθεί.»

Ο Ιωάννης είπε με αυστηρό λόγο ότι εμπόδιζαν αυτόν και όλοι μπήκαν στην πόλη.

Ο Ιωάννης στεκόταν σε ένα μέρος, όπου υπήρχε μια μικρή στοά, που ονομαζόταν "θύρα", και συγκεντρώθηκαν εκεί πολλοί άνθρωποι. Όταν ο Ιωάννης διάβασε από τα ιερά κείμενα, άρχισε να τους διδάσκει τα περί του Υιού του Θεού. Και μερικοί πίστεψαν σ' αυτόν, ενώ άλλοι δεν πίστεψαν. Εξήγησε επίσης την αιτία του δαίμονα που καλείται "λύκος".

Όλοι οι άνθρωποι πείστηκαν και ευχαρίστησαν τον Ιωάννη για τη ζωή που τους χάρισε, για τα θαύματα που έγιναν για τα παιδιά. Οι αμαρτωλοί άρχισαν να απομακρύνονται από τον Ιωάννη και δεν ήθελαν να ακούσουν το λόγο του.

Μελεται περι του βίου και της γλώσσης του Ελληνικού Λαού Ν. Γ. Πολίτης - Παραδόσεις Μερος Β 1904 - σελ 968-972