Διάφορες μορφές Τηλεπάθειας - Άγγελος Τανάγρας

Ο Επαμ. Γ. Γαρμπής είδε σε όνειρο, στις 22 Νοεμβρίου 1926, τον αδελφό του Ηρακλή, που βρισκόταν στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Αργεντινής, να περπατάει με συνοδεία προς το νεκροταφείο. Ξύπνησε και μόλις ξανακοιμήθηκε, είδε τον ίδιο να επιστρέφει από το νεκροταφείο στο σπίτι του. Το όνειρο τον ανησύχησε, περιμένοντας κάποια κακή είδηση, διότι είχε παρατηρήσει ότι συχνά τα όνειρά του επαληθεύονταν. Πράγματι, τον επόμενο Δεκέμβριο έλαβε επιστολή από τον αδελφό του που του ανακοίνωνε τον θάνατο του γιου του Φρειδερίκου, που συνέβη ακριβώς στις 22 Νοεμβρίου, ημέρα του ονείρου, μετά από μακρά ασθένεια, για την οποία όμως ο Γαρμπής δεν γνώριζε τίποτα.

Επίσης, είχε προ ετών έναν κακοτυχισμένο συγγενή, τον οποίο παρακολουθούσε, και ένα βράδυ τον είδε σε όνειρο ροδοκόκκινο, ευχαριστημένο και να λέει: «Επαμεινώνδα! Άνεπαύθην. Είμαι ευχαριστημένος». Δύο μέρες αργότερα έμαθε ότι ο συγγενής του είχε πράγματι πεθάνει την ίδια ημέρα και είχε κηδευτεί από γείτονες που δεν γνώριζαν τη διεύθυνσή του.

Η πρώτη περίπτωση του Γαρμπή είναι καθαρά τηλεπάθεια αναπαραστατικής μορφής, όπου μεταβιβάστηκε από τον αποστολέα η εικόνα του αδελφού του που κατευθυνόταν και επέστρεφε από το νεκροταφείο. Στην τηλεπάθεια αυτή υπάρχει και εμφανής συμβολισμός του υποσυνειδήτου, που προσπαθεί να υποδείξει στο λογικό του δέκτη το δυστύχημα.

Η δεύτερη περίπτωση είναι τηλεπάθεια ειδοποιητικής μορφής, που αποδίδει ενεργώς την απολύτρωση ενός βασανισμένου ανθρώπου, για τον οποίο η ζωή ήταν μαρτύριο.

Η Άννα Μπέκερ είδε σε όνειρο το 1912 τον αδελφό της, με τον οποίο είχε έντονη συμπάθεια, όρθιο και γυμνό. Ανησύχησε λόγω της ζωντάνιας του ονείρου και σημείωσε την ημερομηνία, διηγούμενη το όνειρο στον κύκλο της. Δύο εβδομάδες αργότερα έλαβε επιστολή από τον πατέρα της στην Αλεξάνδρεια, που της ανακοίνωνε ότι ο αδελφός της είχε πεθάνει ακριβώς την ίδια μέρα στη Βαρκελώνη της Ισπανίας. Αργότερα, έμαθε ότι ο θάνατος επήλθε από συγκοπή μόλις έβγαινε από το λουτρό. Στην περίπτωση αυτή έχουμε ξανά τηλεπάθεια αναπαραστατικής μορφής: το υποσυνείδητο δεν μπορούσε να μεταδώσει ολόκληρη την εικόνα του δυστυχήματος, αλλά μόνο μία πτυχή της, τον θανόντα όρθιο και γυμνό, όπως θα έβγαινε από το λουτρό.

Άλλη τηλεπάθεια αναπαραστατικής μορφής παρατηρήθηκε στον Α. Παπαδιαμαντόπουλο, ο οποίος επρόκειτο να αναχωρήσει στις 11 Αυγούστου 1928 για Ιάρισους λόγω του σοβαρά άρρωστου αδελφού του Κωνσταντίνου. Το βράδυ είδε σε όνειρο έντονη λάμψη, μέσα στην οποία διέκρινε δωμάτιο ασθενούς και μια γυναίκα να περπατάει μέσα σε αυτό. Ξύπνησε και σημείωσε την ώρα: 4.20 π.μ. Είχε έντονο το συναίσθημα ότι ο αδελφός του είχε πεθάνει, ότι το δωμάτιο ήταν το δικό του και ότι η γυναίκα που περπατούσε μέσα ήταν η σύζυγός του. Η εντύπωση ήταν τόσο έντονη που είπε στη μητέρα και στον γαμπρό του Παπαδόπουλο: «Τι να πάμε στο Ιάρισι! Αυτός είναι πεθαμένος». Πράγματι, φθάνοντας στην Πάτρα, έλαβαν τηλεγράφημα: «Mort hier matin» (πέθανε χθες το πρωί). Ο Παπαδιαμαντόπουλος ενημερώθηκε ότι ο θάνατος επήλθε ακριβώς στις 4.20 π.μ.

Ο Ι. Λαμπρόπουλος, απόστρατος αξιωματικός της Χωροφυλακής με έντονες διαισθητικές ιδιότητες, είχε εκκρεμή δίκη στο Πρωτοδικείο. Ένα βράδυ είδε σε όνειρο ότι του έδωσαν λευκό δικόγραφο με το όνομά του. Το είδε απορημένος και όταν ξύπνησε είχε την αίσθηση ότι είχε εκδοθεί ευνοϊκή απόφαση γι’ αυτόν και σημείωσε την ημερομηνία στον τοίχο. Ήταν τόσο πεπεισμένος για την ευνοϊκή απόφαση που ούτε καν πέρασε από το Πρωτοδικείο για να μάθει το αποτέλεσμα. Μετά δύο μήνες, καλούμενος για άλλη υπόθεση στο Πρωτοδικείο, ο αδελφός του τον παρότρυνε να περάσει για πληροφορίες. Όταν έδειξε το όνειρο και το σημείωμα της ημερομηνίας, ο άλλος κούνησε δυσπιστηκά το κεφάλι. Τελικά, έμαθε ότι η απόφαση για την υπόθεσή του είχε εκδοθεί ευνοϊκή, ακριβώς την ημερομηνία που σημείωσε.