Σε μια σπηλιά του βουνού Μπουρίνου σταλάζει νερό, και αυτό είναι από τα βυζιά των νεράιδων που βρίσκονται εκεί, και γιατρεύει κάθε αρρώστια.
Και όποιος θέλει να πάρει απ' αυτό το νερό και να δώσει του αρρώστου να πιει, πρέπει να πάγει αμίλητος εκεί και αμίλητος να γυρίσει, γι' αυτό και το νερό το λεν βουβό.
Και να κρατεί πράσινη λαμπάδα να του φωτίζει στη σπηλιά, και το αγγείο που θα το βάλει να είναι κι εκείνο πράσινο.
Και όταν γιομίσει το σταμνί, ν' αφήσει ένα κομμάτι από τα ρούχα του και να φύγει, χωρίς να φοβηθεί από τις φωνές και την ταραχή που θ' ακούσει, και χωρίς να γυρίσει να ιδεί· γιατί αλλιώς, και αυτός χάνει το νου του και το νερό χάνει τη δύναμή του.
